Francisco Pizarro
Urodzony w roku 1478 roku (inne źródła podają rok 1471) w mieście Trujillo w dzisiejszym regionie Estremadura.
Zmarł 26 czerwca 1541 w Limie, zamordorwany przez zwolenników Diego de Almagra.
Żony: do 1537 Quispe Sisu (dona Ines), dzieci: Francisca(ur. 1524) i Gonzlao
od 1537 Cuxirimay (dona Angelina)
Hiszpański konkwistador, główna postać Hiszpańskiej konkwisty. Założył w roku 1535 Ciudad de los Reyes, czyli „Miasto Królów”, obecną Limę. Od 1535 miasto było stolicą wicekrólestwa Peru
Diego de Almagro
Urodzony w roku 1475 w hiszpańskiej wsi Aldea –bądź został znaleziony w Almagro (stąd nadano mu takie nazwisko), a zmarł 8 lipca 1538 w Cuzco.
Rodzice: Juan de Montenegro, Elvira Gutierrez
Dzieci: Diego Almagro „Młodszy”
18 stycznia 1514 wraz z Hernado de Soto przybywa do Panamy, do portu Darien) jako żołnierz nowego gubernatora, don Pedra Ariasa Davili.
W październiku 1524 wraz z Francisco Pizarro i księdzem Hernando de Luque – reprezentujący finansistę Gaspara de Espinoze - zawiązują spółkę, dzięki której możliwe było sfinansowanie pierwszej ekspedycji, która wyrusza z Panamy na południe i bada wybrzeże Kolumbii. Docierają do „Portu Głodu”, gdzie Diego de Almagro traci oko w walce z tubylcami.
10 marca 1526 wraz z Francisco Pizarro Hernando de Luque tworzą Kompanię Lewantu, spółkę, której zadaniem jest przeprowadzenie podboju ziem leżących na południe od Zatoki Panamskiej. W imieniu Almagra, który był analfabetą, dokument podpisał jeden z szanowanych obywateli Panamy. Wiosną dopłynęli do ujścia rzeki San Juan, gdzie się rozdzielili. Almagro wrócił do Panamy po posiłki, Pizarro czekał na Wyspie Koguciej. Wraz z Almagrem przypłynął z Panamy urzędnik, który miał sprawdzić oskarżenia, skierowane przeciw Pizarro i Almagro przez zbuntowanych uczestników wyprawy. Almagro ponownie wraca do Panamy po nowych ochotników.
Na początku 1527 dotarł on do pozostawionych na wyspie Gorgona towarzyszy. Połaczone siły konkwistadorów docierają do zatoki Guayaquil i pierwszego inkaskiego miasta Tumbez. Pizarro podejmuje decyzje powrotu. Almagro zostaje w Panamie, a Pizarro udaje się do Hiszpanii, na dwór Karola V
W lipcu 1529 dekretem królewskim „Capitulation de Conquista” Almagro otrzymał tytuł gubernatora Tumbez.
27 grudnia 1530 wypływa z Panamy na południe na trzecia wyprawę zorganizowana przez Pizarra.
W sierpniu 1533 powrócił z Panamy wraz ze 150 nowymi żołnierzami.
Na początku 1535 Cesarz Karol V dokonał podziału zaaneksowanych ziem. Na mocy królewskiego edyktu przyznał Pizarrowi część północna, a Almagrowi południową.
3 lipca Pizarro wysyła Diego de Almagro z Cuzco na wyprawę do Chile, z której powraca pod koniec 1536. Nasila się konflikt z Francisco Pizarrem.
26 kwietnia 1538 oddziały Almagro pod dowództwem Orgoneza zostają pokonane przez Hernanda Pizarra w bitwie pod Las Salinas. W bitwie schwytany zostaje Diego de Almagro i trafia do więzienia w Cuzco, gdzie zostaje mu wytoczony proces. 8 kwietnia zostaje wykonany wyrok i 63 letni Diego de Almagro umiera.
Gonzalo Pizarro
Urodzony w roku 1510 w hiszpańskim Trujillo, zmarł 10 kwietnia 1548 w Cuzco.
Hiszpański konkwistador Peru, młodszy brat Francisco Pizarra, gubernator Quito, odkrywca zachodnich dorzeczy Amazonki w latach 1540–1544, przywódca buntu konkwistadorów przeciw koronie Hiszpańskiej w latach 1544–1548.
Rodzice: Gonzalo Pizarro y Rodríguez, María Alonso
Hernando Pizarro
Urodził się w roku 1504 w Trujillo, w Estremadurze, a zmarł w roku 1578.
Hiszpański konkwistador. Młodszy brat Francisca i starszy brat Juana i Gonzalo
Rodzice: Gonzalo Pizarro y Rodríguez, Isabel de Vargas
Żona: Francisca Pizarro Yupanqui, 5 dzieci
Hernando de Soto
Urodzony w roku 1500 w hiszpańskim Badajoz, a zmarł 21 maja 1542 w Missisipi w Stanach Zjednoczonych.
Hiszpański żeglarz, odkrywca i konkwistador, pierwszy Europejczyk, który zbadał Florydę.
Rodzice: Leonor Arias Tinoco, Francisco Mendez de Soto
Żona: Isabel de Bobadilla (od 1537)
Pedro Arias de Ávila
znany również jako Pedrárias lub Pedrárias Dávila.
Urodzony około roku 1443 w Hiszpańskiej Segowii, zmarł 6 marca 1531 w León.
Hiszpański konkwistador, młode lata spędził jako dworzanin króla Ferdynanda II, a w latach 1514-1526 był gubernator Castilla del Oro „Złotej Kastylii”.
Początkowo miał zaprowadzić porządek w kolonii na Przesmyku Panamskim i uwięzić Vasco Nuneza de Balboe.
W roku 1519 zbudował nad Pacyfikiem miasto Panamę, a nad Morzem Karaibskim miasto Nombre de Dios.
W roku 1524 został udziałowcem spółki, mającej za cel podbój Peru i zdobycie bogactwa tego kraju. Do spółki należeli Francisca Pizarro, Diega de Almagro i ksiądz Hernanda de Luque.
W 1526 roku przeniósł się do León, w Nikaragui, gdzie 1 lipca 1527 został ogłoszony gubernatorem.
Vasco Nunez de Balboa
Urodzony około roku 1475 w Jerez de los Caballeros, zmarł 15 stycznia 1519 w Acla, na terenie dzisiejszej Panamy.
Hiszpański odkrywca, gubernator i konkwistador, założyciel pierwszej stałej europejskiej kolonii na kontynencie amerykańskim w Acla w pobliżu Darién w obecnej Panamie w 1511.
Pierwszy Europejczyk, który 25 września 1513 roku poprzez Przesmyk Panamski dotarł do Oceanu Spokojnego, nazwanego przez niego Morzem Południowym. Oskarżony o zdradę, został schwytany przez Francisco Pizarro, skazany na śmierć i stracony w mieście, które sam wcześniej założył.
Francisco de Orellana
Urodzony w roku 1511 w Trujillo, zmarł w listopadzie 1546 roku w delcie rzeki Amazonki.
Był Hiszpańskim odkrywcą i konkwistadorem, gubernatorem Nowej Andaluzji. Do historii przeszedł jako pierwszy biały, który spłynął Amazonka do Oceanu Atlantyckiego.
W roku 1541 jako zastępca Gonzala Pizarro wyrusza do Quito, by na wschodnich terenach poszukiwać legendarnego El Dorado. W okolicach rzeki Rio Napo wyprawa dzieli się, a Orellana z 49 konkwistadorami spływa rzeka w poszukiwaniu prowiantu. Powrót był jednak nie możliwy z uwagi za zbyt silny nurt rzeki.
12 lutego 1542 dopłynęli do ujścia rzeki docierając do Amazonki, którą 26 sierpnia 1542 dotarli do Oceanu. Następnie przez Morze Karaibskie skierowali się do Madrytu, gdzie złożył królowi raport ze swojej odkrywczej wyprawy. Uzyskując pozwolenia króla na zdobycie terenów Amazonki - wypływa w roku 1545
Pedro Sanchez de la Hoz
Urodzony w roku 1514 w Calahorra, La Rioja, zmarł w roku 1547 w Santiago, Chile.
Hiszpański kupiec, w czasach konkwisty sekretarze Francisco Pizarro.
W 1534 roku uzyskał prawa do kapitulacji podboju na południe od Cieśniny Magellana.
Napisał relację z podboju Peru. Choć oryginalny rękopis zaginął, dzieło zostało zachowane w tłumaczeniu na język włoski, a następnie zostało przetłumaczone na inne języki, stanowiąc cenny opis zarówno podboju hiszpańskiego, jak i etnografii Inków. Cesarz Karol V zezwolił mu na powrót do Nowego Świata, gdzie walczył z Pedro de Valdivią o różne granty dla ziem na południe Peru. W 1547 roku Francisco de Villagra, jeden z ludzi Valdivii zamordował Sáncheza de la Hoza.
Inca Garsilaso de la Vega
Urodzony 12 kwietnia 1539 w Cuzco, zmarł 23 kwietnia 1616 w Kordowie.
Peruwiański historyk.
Syn hiszpańskiego konkwistadora Sebastiana Garcilaso de la Vega y Vargas i inkaskiej księżniczki Isabel Chimpu Ocllo, która była córką Inki Tupac Huallpy.
Matka nauczyła go mowy przodków i zasugerowała mu spisanie ich historii. Garcilaso wyruszył w podróż, aby zebrać materiały. W 1600 rozpoczął swoje dzieło „Los Comentarios reales de los incas”, dotyczące historii Peru. Pierwszą jego część zakończył w 1604, a drugą w 1612. Jest to dzieło o wielkiej historycznej wartości, mające rangę jedynego dokumentu o starożytnej cywilizacji Peru.
Martin de Murua
Urodzony około 1525 w Giquzkoa, zmarł około 1618 w Hiszpanii.
Duchowny, brat zakonu Mercedarian, kronikarz podboju, znany głównie z dzieła Historia general del Piru (napisana ok. 1580-1616), która uważana jest za najwcześniejszą ilustrowaną historię Peru.
Felipe Guaman Poma de Ayala
Urodzony w roku 1550 w Lucanas w Ayacucho, zmarł w 1615 w Limie.
Rodzice: Martin Guamán Malqui i Juana Curi Ocllo
Wnuk Tupaca Inci Yupanqui.
Wychowany i ochrzczony przez księdza Luisa de Ávalosa de Ayala. Guamán Poma uratował mu życie w bitwie pod Avalos i w geście podziękowania pozwolił mu użyć nazwiska De Ayala.
Peruwiański historyk, ilustrator, tłumacz, nauczał Indian języka hiszpańskiego.
W roku 1615 napisał pierwszą kronikę, która była podsumowaniem historii Peru przed inkami oraz zawierała listę niesprawiedliwości, jakie wyrządzili Indiom encomenderos i urzędnicy korony hiszpańskiej.
Bartolome de las Casas
Urodzony w roku 1484 w Sewilli, zmarł 31 lipca 1566 koło Madrytu
Hiszpański duchowny katolicki, dominikanin, prawnik, kronikarz i obrońca Indian.
W czasach hiszpańskiej konkwisty był rzecznikiem pokojowej chrystianizacji i obrońcą Indian. Jego działalność polegała na obronie Indian przed kontyngentami złota, morderstwami i pracą niewolniczą. Opowiadał się za poprawą ciężkiej sytuacji Indian przez organizowanie samodzielnych kolonii indiańskich. Wielokrotnie jeździł w obronie Indian do Hiszpanii. Mimo wielu przeciwników był inspiratorem wydania przez króla Hiszpanii Karola I (cesarza Karola V) „Nowych Praw” (Leyes Nuevas, promulgowanych w r. 1542), które zakazywały brania w niewolę i zmuszania Indian do pracy na plantacjach.
Diego Ortiz
Urodzony 24 lipca 1532 w Getafe, zmarł w roku 1571.
Na mocy traktatu z Aobamby, ratyfikowanego przez Król Hiszpanii Filip II w dniu 2 stycznia 1569 roku, weszło w życie ustalenie, że na teren Vilcabamby wpuszczeni zostaną dwaj hiszpańscy misjonarze. Pierwszym z nich był Marcos Garcia.
We wrześniu 1569 do Królestwa Vilcabamba przybywa Diego Ortiz, drugi duchowny, bardziej przychylnie nastawiony do Indian niż Garcia. Ortiz nauczał Indian i leczył, miał u nich większe poparcie i poszanowanie niż Garcia.
Na początku 1570 roku panujący inka Titu Cusi zaprasza do Vilcabamby obu duchownych. Sam podróżując w lektyce, kazał im iść piechotą – był to czas pory deszczowej – brodząc po pas w bagnach Ungacacha. Po czterech dniach wędrówki dotarli do Vilcabamby – Tuti Cusi zmienia zdanie i nie zgadza się by weszli do miasta, gdzie odbywają się właśnie obrzędy religijne. Duchowni zamieszkują w Marcanay, gdzie Inka podsyła im kobiety, a one próbują ich uwieść. Po kilku dniach opuszczają Królestwo Vilcabamba i wracają do Victos. W drodze powrotnej w Puquiurze zebrali nawróconych Indian i ruszyli do inkaskiej świątyni Yurac Rumi – by ja podpalić.
Titu Cusi nakazuje Marcosowi Garcia opuścić Królestwo, a Diego Ortiz otrzymał zakaz opuszczania Huarancacalle, a pracę misyjną mógł prowadzić wyłącznie w otoczeniu swojego kościoła.
Cristobal Vaca de Castro
Urodzony ok. 149 w Hiszpańskim León, zmarł w roku 1566 w Valladolid
Gubernator Peru. Prawnik, od 1536 oidor – czyli sędzia w Sądzie Królewskim w Valladolid, a od 1540 rycerz Zakonu Santiago.
W 1540 został wysłany przez cesarza Karola V aby zaprowadzić zgodę pomiędzy frakcjami Gonzala Pizarra i Diego de Almagro Młodszego. Został także upoważniony do rządu nad kolonią w przypadku śmierci Francisca Pizarra.
Wypłynął z Sanlúcar de Barrameda w dniu 5 listopada 1540, i przybył do Panamy w styczniu 1541, gdzie zreformował system sądownictwa. W drodze do Peru dowiedział się o zabójstwie Francisco Pizarro i wyborze Diego de Almagro Młodszego na gubernatora. Przybył do Quito 25 września 1541, gdzie zjednoczył siły królewskie przeciw niemu. Mianował siebie gubernatorem kolonii. 16 września 1542 na równinie Chupas pokonał wojska Almagra.
W 1544 został zastąpiony przez pierwszego wicekróla Peru, Blasco Núñeza Velę. Núñez Vela aresztował go pod zarzutem sympatyzowania z buntem Gonzalo Pizarro. Był więziony w El Callao, a następnie wysyłany statkiem przez Panamę do Hiszpanii. W Hiszpanii był więziony pod zarzutem nielegalnego wzbogacenia się, ale po trzech latach w więzieniu został oczyszczony z zarzutów. Później został komandorem Zakonu Santiago. Był prezesem Rady Kastylii między 1557 i 1561.
Zmarł w klasztorze San Agustín w Valladolid, gdzie zmarł w 1566.
Blasco Nunez Vela
Pierwszy Wicekról Peru
Urodzony w roku 1490, zmarł 18 stycznia 1546
Funkcję wicekróla pełnił w okresie od 15 maja 1544 do 18 stycznia 1546
Pedro de la Gasca
Drugi Wicekról Peru
Urodzony w czerwcu 1485 w Navarregadilla, zmarł 13 listopada 1567 w Sigüenza)
Funkcję wicekróla pełnił w okresie od 10 kwietnia 1547 do 27 stycznia 1550 roku
Antonio de Mendoza
Trzeci Wicekról Peru
Urodzony ok. 1490 lub 1495 w Grenadzie, zmarł 21 lipca 1552 w Limie
Funkcję Wicekróla pełnił w okresie 1550–1552 i wicekról Nowej Hiszpanii od 17 kwietnia 1535 roku do 25 października 1550
Melchior Bravo de Saravia
Urodzony w roku 1512 w Soria w Hiszpanii, zmarł w roku 1577.
Pełnił funkcję Wicekróla Peru w okresie 1552 - 1556 i gubernatora Chile.
Diego Lopez de Zuniga - hrabia Nieva
Szósty Wicekról Peru
Urodzony w roku 1510, zmarł 20 lutego 1564 w Limie
Objął funkcję Wicekróla Peru 20 lutego 1561 i rządził do 1564 roku
Lope Garcia de Castro
Nie znana jest data jego urodzin, zmarł w roku 1576 w Madrycie.
Funkcję Wicekróla pełnił w okresie od 2 września 1564 do 26 listopada 1569 roku.
Francisco de Toledo
Urodzony 10 lipca 1515 w Oropesa, zmarł w roku 1584 w Escalonie
Funkcję Wicekróla Peru pełnił w okresie od 26 listopada 1569 do 23 września 1581
Hiram Bingham
Urodzony 19 listopada 1875 w Honolulu, zmarł 6 czerwca 1956 w Waszyngtonie.
Amerykański naukowiec, odkrywca i polityk. Największe jego osiągnięcie to odkrycie osady Inków w Machu Picchu. Także pilot wojskowy, gubernator stanu Connecticut i senator.
W roku 1909 badał Ruiny Choquequirau.
1911-VII-24 podczas drugiej podróży do Peru odkrywa ruiny Machu Picchu
1911-VIII-8 dociera do Rosapata „Wzgórza Róż” Jeśli Rosapata to Vitcos, musiał poszukać Yurac Rumi „Białego Kamienia”
1911-VIII-9 odnajduje Yurac Rumi, zatem odnalezione tereny to Victos.
1911-VIII-15 dociera do Espiritu Pampa, gdzie na Pampie Eromboni nie rozpoznaje ruin Vilcabamby. Podróże Binghama odbywają się pod patronatem Towarzystwa National Geographic - jest to pierwsza wyprawa sponsorowana przez tę instytucję.
1913 „National Geographic" poświęca całe wydanie odkryciu Machu Piechu
1915 Trzecia, ostatnia wyprawa Hirama Binghama do Machu Piechu. Amerykanin odkrywa coś, co dzisiaj nosi nazwę „Inkaskiego szlaku".
920 Hiram Bingham publikuje książkę Inca Land, w której stwierdza, iż Machu Piechu to w istocie zaginione inkaskie miasto Vilcabamba, ostatnie schronienie ostatnich inkaskich władców.
Gene Savoy
Urodzony 11 maja 1927 w amerykańskim Bellingham, zmarł 11 września 2007 w Reno
1964-VII-13 Gene Savoy, Douglas Sharon i Antonio Santander odkrywają rozległy zespół ruin (600 budowli) w rejonie Espiritu Pampy i identyfikują je jako Vilcabambę
1970 Savoy publikuje "Antisuyu", sprawozdanie ze swoich prac badawczych w Espiritu Pampie oraz innych miejscach. Następnie opuszcza Peru i osiada w Reno w stanie Nevada.
Dynastia Húrin (Dolnego Cuzco) - starsza linia rodu królewskiego
Manco Capac
I Inca
Urodzony: II poł. XII wieku nad jez. Titicaca
Zmarł: ok. 1230 Cuzco
Okres panowania: do ok. 1230
Rodzice: wg mitologii inkaskiej syn boga słońca Inti i bogini księżyca Mamy Quilli
Pierwsza żona – Coya: Mama Ocllo,
Dzieci: Sinchi Roca
Sinchi Roca
II Inca
Urodzony: XII- XIII wiek, Cuzco
Zmarł: ok. 1260, Cuzco
Okres panowania: ok. 1230- ok. 1260
Rodzice: Manco Capac, Mama Ocllo
Pierwsza żona – Coya: Mama Coca
Dzieci: Lloque Yupanqui
Lioque Yapaqui
III Inca
Urodzony: 1260 lub I poł. XIII wieku, Cuzco
Zmarł: ok. 1290, Cuzco
Okres panowania: ok. 1260- ok. 1290
Rodzice: Sinchi Roca, ?
Pierwsza żona – Coya: Mama Cahua (Mama Cora Ocllo)
Dzieci: Mayta Capac
Mayta Capac
IV Inca
Urodzony: 1290 lub II poł. XIII wieku, Cuzco
Zmarł: ok. 1320, Cuzco
Okres panowania: ok. 1290- ok. 1320
Rodzice: Lloque Yupanqui, Mama Cahua (Mama Cora Ocllo)
Pierwsza żona – Coya: Mama Tankariy Yachiy
Dzieci: Capac Yupanqui, Tarco Huamán
Capac Yapanqui
V Inca
Urodzony: 1320 lub XIII- XIV wiek, Cuzco
Zmarł: ok. 1350, Cuzco
Okres panowania: ok. 1320- ok. 1350
Rodzice: Mayta Capac, Mama Tankariy Yachiy
Pierwsza żona – Coya: Mama Cusi Hilpay
Dzieci: Inca Roca
Dynastia Hanan (Górnego Cuzco) - młodsza linia rodu królewskiego
Inca Roca
VI Inca
Urodzony: 1285 lub I poł. XIV wieku, Cuzco
Zmarł: ok. 1380 lub 1388, Cuzco
Okres panowania: ok. 1350- 1390
Rodzice: Capac Yupanqui, Cusi Chimbo
Pierwsza żona – Coya: Mama Micay
Dzieci: Yahuar Huacac
Yahuar Huacac
VII Inca
Urodzony: 1380 lub poł. XIV wiek, Cuzco
Zmarł: prawdop. po 1410, Cuzco
Okres panowania: ok. 1390- ok. 1410
Rodzice: Inca Roca, Mama Micay
Pierwsza żona – Coya: Mama Chikya, Mama Ipaucoma
Dzieci: Viracocha, Pahuac Hualpa Mayta, Paucar Ayllu
Viracocha
VIII Inca
Urodzony: 1380 lun II poł. XIII wieku, Cuzco
Zmarł: 1438, Cuzco
Okres panowania: ok. 1410- ok. 1438
Rodzice: Yahuar Huacac, Ipaucoma
Pierwsza żona – Coya:
Dzieci: Pachacutec, Inca Urco, Cápac Yupanqui
Imperium Tahuantinsuyu
Pachacutec
IX Inca
W języku keczua: Ten który zmienia świat
Urodzony: 1438 lub I poł. XV wieku, Cuzco
Zmarł: 1471, Cuzco
Okres panowania: 1438- 1471
Rodzice: Viracocha, ?
Pierwsza żona – Coya: Mama Anawarkhi
Dzieci: Tupac Yupanqui, Amaru Inca Yupanqui, Mama Ocllo Coya
Pałac: Casana w Cuzco
Objął rządy po ucieczce swojego poprzednika
Około 1440 odpiera atak plemienia Chanka
Tupac Yapanqui
X Inca
Urodzony: 1441 lub I poł. XV wiek, Cuzco
Zmarł: 1493, Chinchero lub Cuzco
Okres panowania: 1471- 1493
Rodzice: Pachacutec, Mama Anawarkhi
Pierwsza żona – Coya: Mama Ocllo II
Dzieci: Huayna Capac, Isabel ChimpuOcllo, Rahua Ocllo, Coya Cusirimay
Huayna Capac
XI Inca
Urodzony: 1468 lub 1476, Tumibamba
Zmarł: 1527 lub 1528,Quita w Ekwadorze lub na terenie Kolumbii
Okres panowania: 1493-1527
Rodzice: Tupac Yupanqui, Mama Ocllo II
Pierwsza żona – Coya Raura Ocllo(?-1533)
Dzieci: Huascar (1508-1533), Marca Chimbo (dona Juana)(1519-?), Quispiquipi (dona Beatriz)(1521-1571)
Pozostałe żony:
Tocto Coco - syn Atahualpa (1503-1533)
Mama Runtu - syn Manco (1516-1545)
Anas Collque - syn Paullu (1516-1549)
Contrhuachu - córka Quispe Sisa (dona Ines)
Palla z Yca - córka Tocto Chimbo (dona Leonor) Inne dzieci (wg innych żródeł): Ruminawi, Tupac Huallpa, Ninan Cuyochi, Atoc, Coya Asarpay, Cura Ocllo, Chuqui Huipa
Pałac: Amarucancha (Pałac Węża)
Za jego panowania imperium miało zasięg od rzeki Bio-Bio w Chile, po Quito w Ekwadorze
Ninan Cuyochi
XII Inca
Urodzony: 1490 lub XV- XIV wiek
Zmarł: 1527, na terenie Kolumbii lub Ekwadoru
Okres panowania: 1527
Rodzice: Huayna Capac, Cusi Rimay
Pierwsza żona – Coya:
Huascar
XIII Inca
Urodzony: 1491 lub 1503 w Cuzco
Zmarł: 1532, Cuzco
Okres panowania: 1527- 1532
Rodzice: Huayna Capac, Coya Raura Ocllo
Pierwsza żona – Coya: Mama Chuqi Huylpa Chuqipa
Dzieci: Maytanchi
Chciał wprowadzić reformy religijne odbierające przywileje zmarłym i arystokratom
Atahualpa
XIV Inka
Urodzony: 20 marca 1497 lub 1502, Quito
Zmarł: 26 lipca 1533, Cajamarca
Okres panowania: 1532- 1533
Rodzice: Huayna Capac, Tocto Coca - księżniczka ekwadorska
Pierwsza żona – Coya: Cuxirimay Ocllo (do 1533)
Dzieci: Francisco Tupac Atauchi, Maria Atahualpa, Felipe Atahualpa, Isabel Atahualpa, Huallpa Capac, Francisco Ninancoro, Carlos Atahualpa, Diego Hilaquita, Juan Quispe Tupac, Puca Cisa
Tupac Huallpa
XV Inca - koronowany przez Francisca Pizarro
Urodzony: 1520 lub pocz. XVI wieku
Zmarł: październik 1533, dolina Jauja
Okres panowania: 1533
Rodzice: Huayna Capac, Raura Ocllo
Pierwsza żona – Coya:
Dzieci: Isabel ChimpuOcllo
Królestwo Vilcabamba
Manco Inca
XVI Inca
Urodzony: 1516, Cuzco
Zmarł: 1544, Vilcabamba
Okres panowania: 1533- 1544
Rodzice: Huayna Capac, Raura Ocllo
Pierwsza żona – Coya: Cura Ocllo
Dzieci: Tupac Amaru(1544-1572), Titu Cusi Yupanqui, Sayri Tupac(1533-1560)
Sayri Tupac
XVII Inca - I władca Królestwa Vilcabamba
Urodzony: 1535
II władca Królestwa Vilcabamba
Zmarł: 1561, Cuzco
Okres panowania: 1544- 1558
Rodzice: Manco Inca, Cura Ocllo
Pierwsza żona – Coya: Cusi Huarcay
Dzieic: Beatriz Clara Coya
Pałac w Yucay
Zrzekł się tronu na rzecz Titu Cusiego, który był odważniejszy i waleczniejszy
Titu Cusi Yapanqui
XVIII Inca - III władca Królestwa Vilcabamba
Urodzony: 1526 lub 1526
Zmarł: 1571, Vilcabamba
Okres panowania: 1558- 1571
Rodzice: Manco Inca, ?
Pierwsza żona – Coya:
Tupac Amaru
XIX Inca
Urodzony: 14 kwietnia 1545
Zmarł: 24 września 1572, Cuzco
Okres panowania: 1571- 1572
Rodzice: Manco Inca, Mama Cura
Inni potomkowie państwa Inków
Jose Gabriel Condorcanqui zwany również jako "Tupac Amaru II"
Urodzony ok. 1741 w Tincie, zmarł 18 maja 1781 w Cuzco
Przywódca zakończonego klęską indiańskiego powstania przeciwko Hiszpanom, które wybuchło w 1780 roku w Peru.
Syn Miguela Condorcanqui i Rosy Noguera. Otrzymał jezuickie wychowanie w szkole w San Francisco de Borja. Studiował sztukę na uniwersytecie w Limie. Był bogatym plantatorem koki i przedsiębiorcą przewozowym. Był potomkiem ostatniego inkaskiego przywódcy – Tupaca Amaru.
W 1770 roku wystąpił na drogę sądową, domagając się uwolnienia indiańskich przymusowych robotników w kopalniach. Ze względu na niepowodzenie działań pokojowych 4 listopada 1780 roku na czele 10000 Indian wkroczył do Tinty, gdzie osądził i skazał na śmierć Antonia de Arriagę - za notoryczne przekraczanie kompetencji i barbarzyńskie traktowanie mieszkańców regionu - będącego hiszpańskim urzędnikiem do spraw Indian.
Schwytany, został skazany na śmierć przez rozerwanie końmi na głównym placu (Plaza de Armas) w Cuzco. Wcześniej jednak zmuszony był przyglądać się egzekucji swojej żony i najstarszego syna Hipólita, a także wuja, szwagra i kilku ważniejszych powstańców. Ponieważ konie nie były w stanie rozerwać ciała skazańca, egzekucję wykonano poprzez ćwiartowanie jego ciała.
Tupac Amaru II stał się symbolem i wzorem dla licznych ugrupowań politycznych w Peru – reprezentujących rozmaite frakcje. Jego imię przyjął Ruch Rewolucyjny w Peru, a także partyzantka miejska w Urugwaju – Tupamaros.